پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله:
مؤمنی نیست که در راه نماز جماعت قدم بردارد مگر این که خداوند تبارک و تعالی ترس وهراس روز قیامت را برای او سبک می گیرد، سپس او را امر می کند به ورود به بهشت .
( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 372 )
وقتی میتوان گفت تربیت صورت گرفته است که عمل در انسان دوام داشته باشد. لذا یکی از شاخصه های تربیت دینی تمرین برای تداوم و استمرار یک عمل است. از سوی دیگر، فردی که در مسیر تربیت مودب شده است، در انجام هر کار به دنبال ادبِ انجام آن کار است و در واقع ادب نوعی نظم در رفتار و گفتار به حساب میآید.
کافیست در این مرحله به چنین فردی نشان دهیم تو آفریده خدا هستی. در چنین شرایطی این فرد به دنبال راه های «ادب نشان دادن» در مقابل خدا خواهد رفت.
در این حال تکالیف الهی برای وی از حالت سخت و تکلف آور خارج شده و به صورت یک طلب درونی برای دریافت راه های نمایش ادبِ عبد بودن در وی در خواهد آمد. به عبارت دیگر میتوان گفت، ادب آمیخته ای از راحت گریزی و تداوم و استمرار است.
هنگامه نماز ظهر و عصر، در مدرسه ما همواره نماز جماعت برپاست. در نزدیکترین ساعت ممکن به اول وقت…
امامت جماعت هم اغلب به عهده خود دبیران و اعضای کادر است و بچهها هم با شوق و اراده در آن حضور حداکثری دارند.
